وظايف‏ و اختيارات‏ رهبر؛ مورد اشاره در اصل 110 قانون اساسي:


1. تعيين‏ سياست‌هاي كلي‏ نظام‏ جمهوري‏ اسلامي‏ ايران‏ پس‏ از مشورت‏ با مجمع

تشخيص‏ مصلحت‏ نظام‏.

2. نظارت‏ بر حسن‏ اجراي‏ سياست‌هاي‏ كلي‏ نظام‏.

3. فرمان‏ همه‏ پرسي‏.

4. فرماندهي‏ كل‏ نيروهاي‏ مسلح‏.

5. اعلان جنگ‏ و صلح‏ و بسيج‏ نيروها‏.

6. نصب‏ و عزل‏ و قبول‏ استعفاء‏:

الف: فقهاي‏ شوراي‏ نگهبان‏.

ب: عالي‌ترين‏ مقام‏ قوه‌ي‏ قضاييه‏.

ج: رييس‏ سازمان‏ صدا و سيماي‏ جمهوري‏ اسلامي‏ ايران‏.

د: رييس‏ ستاد مشترك‏.

ه: فرمانده‌ي‏ كل‏ سپاه‏ پاسداران‏ انقلاب‏ اسلامي‏.

و: فرماندهان‏ عالي‏ نيروهاي‏ نظامي‏ و انتظامي‏.

7. حل‏ اختلاف‏ و تنظيم‏ روابط قواي‏ سه‏‌گانه‏.

8. حل‏ معضلات‏ نظام‏ كه‏ از طرق‏ عادي‏ قابل‏ حل‏ نيست‏، از طريق‏ مجمع تشخيص‏

مصلحت‏ نظام‏.

9. امضا حكم‏ رياست‏ جمهوري‏ پس‏ از انتخاب‏ مردم‏ صلاحيت‏ داوطلبان‏ رياست‏

جمهوري‏ از جهت‏ دارا بودن‏ شرايطي‏ كه‏ در اين‏ قانون‏ مي‌آيد، بايد قبل‏ از انتخابات‏ به‏

تاييد شوراي‏ نگهبان‏ و در دوره‏ اول‏ به‏ تاييد رهبري‏ برسد.

10. عزل‏ رييس‏ جمهور با در نظر گرفتن‏ مصالح‏ كشور پس‏ از حكم‏ ديوان‏ عالي‏ كشور

به‏ تخلف‏ وي‏ از وظايف‏ قانوني‏، يا راي‏ مجلس‏ شوراي‏ اسلامي‏ به‏ عدم‏ كفايت‏ وي‏

11. عفو يا تخفيف‏ مجازات‏ محكومين‏ در حدود موازين‏ اسلامي‏ پس‏ از پيشنهاد رييس‏

قوه‌ي‏ قضاييه‏.

رهبر مي‏تواند بعضي‏ از وظايف‏ و اختيارات‏ خود را به‏ شخص‏ ديگري‏ تفويض‏ كند.